Μετάφραση από την Έντιθ Ούνκου / traducere de Edith Uncu
[Βγήκαμε από τα τείχη…]
Βγήκαμε από τα τείχη — ποιός μας τρόμαζε;
Έξω κανείς· στο χώμα χρώματα μαβιά, μαβιά πουλιά.
Κάποτε μεγάλοι βράχοι λάμποντας σαν τους καθρέφτες
κι ο άγγελος με τα χρυσά τακούνια
ντύθηκε τη γύμνια του μ’ ένα γαλάζιο φτερούγισμα—
[Am ieșit din ziduri …]
Am ieșit din ziduri — cine ne-o fi speriat?
Afară nu-i nimeni; pe pământ nuanțe vineții, păsări vineții.
Odinioară stânci mari strălucind precum oglinzile
Iar îngerul cu tocuri aurite
Și-a îmbrăcat goliciunea cu o zbatere azurie —
22. 6. 1950
***
Σας θαύμα αντηχούν οι στίχοι του Γιώργου Σεφέρη, διότι από την αρχή έχεις την εντύπωση ότι κάτι ασυνήθιστο γίνεται – κάθε ποίημα έχει κάτι το μοναδικό, απαράμιλλο, την ομορφιά της τέχνης που προβάλλεται από τις λέξεις στο μυαλό και στα συναισθήματα των αναγνωστών και το νιόβγαλτο που δημιουργεί καθαυτό–, κάτι θαυμαστό, αλλά και μυστηριώδες ταυτόχρονα, όπως εκείνη «η εμφάνιση από τους τοίχους», σαν να ήσουνα και εσύ, ο αναγνώστης, κομμάτι πέτρας, κομμάτι τοίχου, κομμάτι από το σθένος που κάνει τον τοίχο αδιαπέραστο, αλλά ιδού, με τον στίχο μπορεί κανείς να διατρυπήσει τους τοίχους, σαν να μην υπήρχαν, σαν να ήταν λόγια του ανέμου και όχι του αεί, και πάνω απ’ όλα, δεν παύει εδώ το θαύμα, αλλά κάνει την εμφάνισή του ένας άγγελος που κουβαλάει μέσα του τον Ήλιο, το φως, τη δύναμη της ημέρας, και ποιος ξέρει ίσως αυτός έκανε πραγματικότητα εκείνη την αριστουργηματική και θαυμάσια προεκβολή χωρίς να κινήσει ούτε μια φορά τα φτερά που τον έφεραν εδώ, απεσταλμένος, άραγε, να κάνει ένα νέο θαύμα; Πώς είναι δυνατό; Η απάντηση βρίσκεται αναμφίβολα στους στίχους που ο Σεφέρης δεν έστρωσε πάνω σε χαρτί. (Πέτερ Σράγκερ)
Aidoma unei minuni sunt versurile lui Yorgos Seferis, căci de la început ai impresia că se întâmpla ceva ieșit din comun – orice poezie are ceva aparte, frumusețea artei care transpare din cuvinte în mintea și simțămintele celui care îi citesc versurile și Noul pe care îl creează –, ceva mirabil, dar și misterios, cum o fi acea „ieșire din ziduri”, ca și cum ai fi parte din piatră, parte din zid, parte din tăria care face din zid ceva de netrecut, dar iată, cu versul se trece prin ziduri, ca și când n-ar exista, ca și când ar fi cuvinte în vânt, și nu durabilitate, și, mai mult, minunea nu se oprește aici, ci apare și-un înger, care poartă în el Soarele, lumina, puterea zilei, și poate că el este cel care a făcut posibilă acea măiastră și mirabilă ieșire din ziduri, fără să miște nicio clipă aripile care-l poartă aici, chemat să facă, oare, o nouă minune?!? Aceasta o aflăm cu siguranță din versurile pe care Seferis ni le-a așternut pe hârtie. (Peter Sragher)